Een nu moment:

Wat beweegt er wel?

Water kletterd met volle vaart naar beneden. Geluid, spetters en kolkend water daalt meters de afgrond in. Jeetje wat ervaar ik een stagnerende stroming om in een zaal, mensen bij elkaar te krijgen.  Jaren geleden dansden we met gemak met een aantal van rond de 18 a 22 mensen. Vele die aangaven dit als bekrachtigend te ervaren, de muziek vaak ontzettend ondersteunend, diepvoelend en verbonden zijn. We begonnen de avond vaak dat mensen elkaar nog niet zo goed kenden en we eindigden samen als dat we elkaar al wel jaren kenden. Vertrouwd, veilig omarmt. Zo anders als dat je begon. Ik weet nog wel de momenten dat je net bij die andere mens stond, waarbij er een prachtige uitwisseling aan energie was en waarom, dat was niet belangrijk. Alleen te voelen dat je ondanks je helemaal op jezelf richt doordat er met een blinddoek gedanst werd, je toch samen verbonden bent. de ongekende muziek je los heeft getrilt en je gelijk kon verbinden met nieuw bewustzijn, gelijk de stappen zetten in het leven.
Daar ligt voor mij de doorstroming, de klettering in het hier en nu zijn. Een diepte, de sprong in het onbekende. Wellicht vraagt dit om een nieuwe stroming in mij, ahh de tranen komen van diep in mij en vinden de weg naar buiten, via mijn ogen maakt het een zachte weg naar beneden. Mag het een zachte weg zijn zonder dat ik hard val? Is dit de val van het bewustzijn. Is dit een zwakte die mijn kracht in bedwang houdt?  Het laatste redmiddel van een touw die naar mij gegooid wordt om eruit te klimmen? Wat als ik het het nou eens vanaf een hele andere kant bekijk: Wat als ik daar beneden sta daar onder het kletterende water. Dat water waar ik onder sta en ik stel me het voor, fris, helder stromend water met een flinke stoot energie als kracht over mij heen, niet denkend, bewust van mijn gevoel en mijn lichaam. als oneindig levend wezen in een baken van licht. Dan gaat het alleen nog maar over zijn. hier ben ik Ellen en ik besta.